Panimula — talata 1
Naniniwalang pananagutan naming harapin, mula sa kani-kaniyang disiplina, ang pinakamapanganib at pinakamapanirang gawain ng ating uri—ang karahasan at digmaan; kinikilalang ang agham ay isang produktong pangkultura ng tao na hindi maaaring maging pangwakas o sumaklaw sa lahat ng bagay; at taos-pusong nagpapasalamat sa suporta ng mga awtoridad ng Sevilla at mga kinatawan ng UNESCO sa Espanya, kami, ang mga iskolar na lumagda sa ibaba mula sa iba't ibang panig ng mundo at mula sa mga kaugnay na larangan ng agham, ay nagtipon at nagkasundo sa sumusunod na Pahayag Hinggil sa Karahasan. Sa pahayag na ito, kinukuwestiyon namin ang ilang diumano'y natuklasan sa biyolohiya na ginamit, maging ng ilan sa sarili naming mga disiplina, upang bigyang-katwiran ang karahasan at digmaan. Dahil nakatulong ang mga diumano'y natuklasang ito sa paglaganap ng pesimismo sa ating panahon, ipinapanukala naming ang hayag at maingat na pagtanggi sa mga maling pahayag na ito ay maaaring maging malaking ambag sa Pandaigdigang Taon ng Kapayapaan.
Panimula — talata 2
Hindi bago ang maling paggamit ng mga teorya at datos ng agham upang bigyang-katwiran ang karahasan at digmaan; nangyayari na ito mula nang umusbong ang makabagong agham. Halimbawa, ginamit ang teorya ng ebolusyon upang bigyang-katwiran hindi lamang ang digmaan kundi pati ang paglipol sa mga pangkat ng tao, kolonyalismo, at pang-aapi sa mahihina.
Panimula — talata 3
Inilalahad namin ang aming paninindigan sa anyo ng limang proposisyon. Batid naming marami pang ibang usapin tungkol sa karahasan at digmaan na maaaring mapag-aralan nang kapaki-pakinabang mula sa pananaw ng aming mga disiplina, ngunit lilimitahan namin dito ang aming pagtalakay sa itinuturing naming napakahalagang unang hakbang.
Panukala 1 — talata 1
HINDI TAMA AYON SA AGHAM NA SABIHING namana natin mula sa ating mga ninunong hayop ang hilig na makipagdigma. Bagaman karaniwan ang labanan sa maraming uri ng hayop, iilang kaso lamang ng mapanirang labanan sa pagitan ng mga organisadong pangkat ng iisang uri ang naiulat sa mga hayop na nabubuhay sa kanilang likas na kapaligiran, at wala sa mga kasong iyon ang gumamit ng mga kagamitang sadyang dinisenyo bilang sandata. Ang karaniwang panghuhuli at pagkain ng hayop sa ibang uri bilang pagkain ay hindi maaaring itumbas sa karahasan sa pagitan ng mga kasapi ng iisang uri. Ang pakikidigma ay isang natatanging penomenong pantao at hindi nagaganap sa ibang hayop.
Panukala 1 — talata 2
Ang katotohanang napakalaki ng ipinagbago ng pakikidigma sa paglipas ng panahon ay nagpapahiwatig na produkto ito ng kultura. Ang kaugnayan nito sa biyolohiya ay pangunahin sa pamamagitan ng wika, na nagbibigay-daan sa pag-uugnay ng mga pangkat, pagpapasa ng teknolohiya, at paggamit ng mga kagamitan. Maaaring maganap ang digmaan sa pananaw ng biyolohiya, ngunit hindi ito kailangang mangyari; pinatutunayan ito ng pagkakaiba-iba ng paglitaw at katangian ng digmaan sa iba't ibang panahon at lugar. May mga kulturang hindi nakipagdigma sa loob ng maraming siglo, at may mga kulturang madalas makipagdigma sa ilang panahon ngunit hindi sa iba.
Panukala 2
HINDI TAMA AYON SA AGHAM NA SABIHING ang digmaan o anumang iba pang marahas na pag-uugali ay nakaprograma na sa ating kalikasang pantao sa pamamagitan ng mga gene. Bagaman may papel ang mga gene sa lahat ng antas ng paggana ng sistemang nerbiyos, nagbibigay lamang ang mga ito ng potensiyal sa pag-unlad na maisasakatuparan lamang sa pakikipag-ugnayan sa kapaligirang ekolohikal at panlipunan. Bagaman magkakaiba ang mga tao sa kanilang pagiging madaling maimpluwensiyahan ng mga karanasan, ang ugnayan sa pagitan ng kanilang namamanang mga gene at mga kondisyon ng pagpapalaki at pag-aaruga ang humuhubog sa kanilang personalidad. Maliban sa mga bihirang kondisyong patolohikal, hindi lumilikha ang mga gene ng mga taong kinakailangang may hilig sa karahasan. Hindi rin itinatalaga ng mga ito ang kabaligtaran, na ang isang tao ay kinakailangang walang hilig sa karahasan. Bagaman nakikibahagi ang mga gene sa pagbuo ng ating mga kakayahan sa pag-uugali, hindi nila mag-isang itinatakda ang kalalabasan.
Panukala 3
HINDI TAMA AYON SA AGHAM NA SABIHING sa takbo ng ebolusyon ng tao ay higit na napili ang agresibong pag-uugali kaysa sa iba pang uri ng pag-uugali. Sa lahat ng uri ng hayop na masusing napag-aralan, nakakamit ang katayuan sa loob ng pangkat sa pamamagitan ng kakayahang makipagtulungan at gampanan ang mga tungkuling panlipunang angkop sa estruktura ng pangkat. Ang “pangingibabaw” ay may kaugnayan sa mga bigkis at ugnayang panlipunan; hindi lamang ito usapin ng pagkakaroon at paggamit ng higit na pisikal na lakas, bagaman may bahagi rin dito ang agresibong pag-uugali. Kapag artipisyal na isinasagawa sa mga hayop ang pagpiling henetiko para sa agresibong pag-uugali, mabilis itong nagbubunga ng mga indibidwal na labis na agresibo; ipinahihiwatig nito na ang agresyon ay hindi napili sa pinakamataas na antas sa mga likas na kondisyon. Kapag ang mga hayop na labis na agresibo na nalikha sa ganitong mga eksperimento ay inilagay sa isang pangkat panlipunan, ginugulo nila ang estrukturang panlipunan nito o itinataboy sila mula sa pangkat. Ang karahasan ay wala sa ating pamanang ebolusyonaryo at wala rin sa ating mga gene.
Panukala 4
HINDI TAMA AYON SA AGHAM NA SABIHING ang mga tao ay may “marahas na utak”. Bagaman mayroon tayong sistemang nerbiyos na nagbibigay-kakayahang kumilos nang marahas, hindi ito kusang naa-aktiba sa pamamagitan ng mga stimulus na nagmumula sa loob o labas. Gaya ng iba pang mas mataas na primate, at hindi tulad ng ibang hayop, sinasala ng ating mas mataas na mga prosesong nerbiyal ang gayong mga stimulus bago tayo kumilos bilang tugon sa mga ito. Ang paraan ng ating pagkilos ay hinuhubog ng pagkokondisyon at pagsasapanlipunang ating naranasan. Walang anumang katangian ng ating neuropisyolohiya na pumipilit sa ating tumugon nang marahas.
Panukala 5
HINDI TAMA AYON SA AGHAM NA SABIHING ang digmaan ay sanhi ng “likas na udyok” o ng iisang motibasyon lamang. Ang paglitaw ng makabagong pakikidigma ay isang paglipat mula sa pangingibabaw ng mga salik na emosyonal at may kaugnayan sa motibasyon, na kung minsan ay tinatawag na mga “likas na udyok”, tungo sa pangingibabaw ng mga salik na may kaugnayan sa pag-iisip at pag-unawa. Ang makabagong digmaan ay kinapapalooban ng paggamit ng mga institusyon sa mga katangiang personal gaya ng pagsunod sa utos, pagiging madaling maimpluwensiyahan ng mga mungkahi, at idealismo; sa mga kasanayang panlipunan gaya ng wika; at sa mga makatuwirang pagsasaalang-alang gaya ng pagkalkula ng gastos, pagpaplano, at pagproseso ng impormasyon. Lubhang pinalakas ng teknolohiya ng makabagong digmaan ang mga katangiang kaugnay ng karahasan, kapwa sa pagsasanay ng mga aktuwal na mandirigma at sa paghahanda ng suporta para sa digmaan sa pangkalahatang populasyon. Dahil sa labis na pagpapalakas na ito, madalas mapagkamalang mga sanhi ng proseso ang gayong mga katangian, sa halip na mga bunga nito.
Konklusyon
Samakatuwid, ipinapahayag naming hindi hinahatulan ng biyolohiya ang sangkatauhan na makipagdigma, at maaaring makalaya ang sangkatauhan sa pagkakagapos sa pesimismong nakabatay sa biyolohiya at magkaroon ng kumpiyansang isagawa ang mga gawaing magdudulot ng pagbabagong kailangan sa Pandaigdigang Taon ng Kapayapaan na ito at sa mga susunod pang taon. Bagaman ang mga gawaing ito ay pangunahing pang-institusyon at sama-sama, nakasalalay rin ang mga ito sa kamalayan ng bawat kalahok, na para sa kanila ay napakahalagang salik ang pesimismo at optimismo. Kung paanong “nagsisimula ang mga digmaan sa isipan ng mga tao”, nagsisimula rin ang kapayapaan sa ating mga isipan. Ang mismong uring lumikha ng digmaan ay may kakayahang lumikha ng kapayapaan. Ang pananagutan ay nasa bawat isa sa atin.
Petsa
Sevilla, 16 Mayo 1986