வன்முறை குறித்த செவில்லா அறிக்கை

முன்னுரை

நமது தனித்தனி அறிவியல் துறைகளின் கண்ணோட்டத்தில், மனித இனத்தின் மிகவும் ஆபத்தானதும் அழிவை ஏற்படுத்துவதுமான செயல்களான வன்முறையையும் போரையும் எதிர்கொண்டு ஆராய்வது நமது பொறுப்பு என்று நம்பியும்; அறிவியல் என்பது இறுதியானதாகவோ அனைத்தையும் முழுமையாக விளக்கக்கூடியதாகவோ இருக்க முடியாத மனிதப் பண்பாட்டின் உருவாக்கம் என்பதை ஏற்றுக்கொண்டும்; செவில்லா நகர அதிகாரிகளுக்கும் ஸ்பெயினின் யுனெஸ்கோ பிரதிநிதிகளுக்கும் அவர்களின் ஆதரவுக்காக நன்றி தெரிவித்தும்; உலகின் பல பகுதிகளிலிருந்தும் தொடர்புடைய அறிவியல் துறைகளிலிருந்தும் வந்துள்ள, கீழே கையொப்பமிடும் அறிஞர்களாகிய நாங்கள் ஒன்று கூடி, வன்முறை குறித்த பின்வரும் அறிக்கையில் உடன்பட்டுள்ளோம். இந்த அறிக்கையில், வன்முறையையும் போரையும் நியாயப்படுத்துவதற்கு நமது துறைகளில் உள்ள சிலராலும் பயன்படுத்தப்பட்டதாகக் கூறப்படும் சில உயிரியல் கண்டுபிடிப்புகளைக் கேள்விக்குட்படுத்துகிறோம். அந்தக் கூறப்படும் கண்டுபிடிப்புகள் நமது காலத்தில் அவநம்பிக்கை நிறைந்த சூழலை உருவாக்க உதவியுள்ளதால், அந்தத் தவறான கூற்றுகளை வெளிப்படையாகவும் கவனமாகச் சிந்தித்தும் மறுப்பது சர்வதேச அமைதி ஆண்டிற்கு குறிப்பிடத்தக்க பங்களிப்பாக அமையலாம் என்று நாங்கள் கருதுகிறோம்.

வன்முறையையும் போரையும் நியாயப்படுத்த அறிவியல் கோட்பாடுகளையும் தரவுகளையும் தவறாகப் பயன்படுத்துவது புதியதல்ல; நவீன அறிவியல் தோன்றிய காலத்திலிருந்தே இது நடந்துவருகிறது. எடுத்துக்காட்டாக, பரிணாமக் கோட்பாடு போருக்காக மட்டுமல்லாமல் இனப்படுகொலை, காலனியாதிக்கம் மற்றும் பலவீனமானவர்களை ஒடுக்குதல் ஆகியவற்றை நியாயப்படுத்தவும் பயன்படுத்தப்பட்டுள்ளது.

எமது நிலைப்பாட்டை ஐந்து கூற்றுகளாக முன்வைக்கிறோம். வன்முறை மற்றும் போர் குறித்து எங்கள் துறைகளின் நோக்கிலிருந்து பயனுள்ள வகையில் அணுகக்கூடிய வேறு பல கேள்விகள் இருப்பதை நாங்கள் அறிவோம். இருப்பினும் மிகவும் முக்கியமான முதல் படி என்று நாங்கள் கருதும் விடயங்களுக்கே இங்கு எங்கள் கவனத்தை வரையறுக்கிறோம்.

முதல் கூற்று

நமது விலங்கு முன்னோர்களிடமிருந்து போரிடும் நாட்டத்தை நாம் மரபாகப் பெற்றுள்ளோம் என்று கூறுவது அறிவியல் ரீதியாகத் தவறானது. பல்வேறு விலங்கினங்களிடையே சண்டைகள் பரவலாக நடந்தாலும், இயற்கையான சூழலில் வாழும் விலங்கினங்களில் ஒரே இனத்தைச் சேர்ந்த ஒழுங்கமைக்கப்பட்ட குழுக்களுக்கிடையே அழிவை உண்டாக்கும் சண்டைகள் நிகழ்ந்ததாகப் பதிவானவை மிகச் சிலவே; அவற்றில் எதிலும் ஆயுதங்களாகப் பயன்படுவதற்கென உருவாக்கப்பட்ட கருவிகள் பயன்படுத்தப்படவில்லை. பிற இனங்களை உணவுக்காக வழக்கமாக வேட்டையாடி உண்பதை ஒரே இனத்தினருக்குள் நிகழும் வன்முறையுடன் ஒப்பிட முடியாது. போர் என்பது மனிதர்களுக்கே உரிய ஒரு நிகழ்வு; பிற விலங்குகளில் அது நிகழ்வதில்லை.

காலப்போக்கில் போர் இவ்வளவு அடிப்படையாக மாறியிருப்பது, அது பண்பாட்டின் விளைவு என்பதை உணர்த்துகிறது. அதற்கும் உயிரியலுக்கும் இடையிலான தொடர்பு முக்கியமாக மொழியின் வழியாக அமைகிறது; மொழி குழுக்களின் ஒருங்கிணைப்பு, தொழில்நுட்பப் பரிமாற்றம் மற்றும் கருவிகளைப் பயன்படுத்துதல் ஆகியவற்றைச் சாத்தியமாக்குகிறது. போர் உயிரியல் ரீதியாகச் சாத்தியமானது; ஆனால் தவிர்க்க முடியாததல்ல. காலத்திற்கும் இடத்திற்கும் ஏற்ப போர் நிகழும் விதத்திலும் தன்மையிலும் காணப்படும் வேறுபாடுகள் இதற்குச் சான்றாகும். பல நூற்றாண்டுகளாகப் போரில் ஈடுபடாத பண்பாடுகளும் உள்ளன; சில காலங்களில் அடிக்கடி போரிட்டும் வேறு காலங்களில் போரிடாமலும் இருந்த பண்பாடுகளும் உள்ளன.

இரண்டாம் கூற்று

போர் அல்லது வேறு எந்த வன்முறை நடத்தையும் மனித இயல்பில் மரபணு ரீதியாக முன்கூட்டியே நிரலிடப்பட்டுள்ளது என்று கூறுவது அறிவியல் ரீதியாகத் தவறானது. நரம்பு மண்டலத்தின் செயல்பாட்டின் எல்லா நிலைகளிலும் மரபணுக்கள் பங்கெடுத்தாலும், அவை வழங்குவது சூழலியல் மற்றும் சமூகச் சூழலுடன் இணைந்து செயல்படும் போது மட்டுமே வெளிப்படக்கூடிய வளர்ச்சித் திறனைத்தான். தங்கள் அனுபவங்கள் தங்களைப் பாதிக்கும் வகையில் மக்கள் கொண்டிருக்கும் முன்சாய்வுகள் வேறுபட்டாலும், அவர்களது மரபணு அமைப்புக்கும் அவர்கள் வளர்க்கப்படும் சூழ்நிலைகளுக்கும் இடையிலான தொடர்பே அவர்களது ஆளுமையைத் தீர்மானிக்கிறது. அரிதான நோயியல் நிலைகளைத் தவிர, வன்முறைக்கு அவசியமாகச் சாய்ந்திருக்கும் மனிதர்களை மரபணுக்கள் உருவாக்குவதில்லை. அதற்கு நேர்மாறான நிலையை அவை நிர்ணயிப்பதும் இல்லை. நமது நடத்தைத் திறன்கள் உருவாகுவதில் மரபணுக்கள் பங்கெடுத்தாலும், அவை தனியாகவே அதன் விளைவை நிர்ணயிப்பதில்லை.

மூன்றாம் கூற்று

மனிதப் பரிணாம வளர்ச்சியின் போது மற்ற வகையான நடத்தைகளைவிட ஆக்ரோஷமான நடத்தைக்கு அதிகமான தேர்வு நிகழ்ந்துள்ளது என்று கூறுவது அறிவியல் ரீதியாகத் தவறானது. நன்கு ஆய்வு செய்யப்பட்ட எல்லா உயிரினங்களிலும், ஒரு குழுவுக்குள் நிலை பெறுவது ஒத்துழைக்கும் திறனாலும் அந்தக் குழுவின் அமைப்புக்கு ஏற்ற சமூகப் பணிகளை நிறைவேற்றுவதாலும் ஆகும். ‘மேலாதிக்கம்’ என்பது சமூகப் பிணைப்புகளையும் தொடர்புகளையும் உள்ளடக்கியது; அதில் ஆக்ரோஷ நடத்தைகளும் இடம்பெற்றாலும், அது அதிகமான உடல் வலிமையைக் கொண்டிருப்பதையும் பயன்படுத்துவதையும் மட்டுமே குறிக்கவில்லை. விலங்குகளில் ஆக்ரோஷ நடத்தைக்கான மரபணுத் தேர்வு செயற்கையாக மேற்கொள்ளப்பட்ட இடங்களில், மிக அதிக ஆக்ரோஷம் கொண்ட தனிவிலங்குகளை அது விரைவாக உருவாக்கியுள்ளது; இயற்கைச் சூழலில் ஆக்ரோஷம் மிக அதிகமாகத் தேர்ந்தெடுக்கப்படவில்லை என்பதை இது காட்டுகிறது. சோதனைகள் மூலம் இவ்வாறு உருவாக்கப்பட்ட மிக அதிக ஆக்ரோஷம் கொண்ட விலங்குகள் ஒரு சமூகக் குழுவில் சேர்க்கப்படும்போது, அவை அதன் சமூக அமைப்பைச் சீர்குலைக்கின்றன அல்லது அக்குழுவிலிருந்து விரட்டப்படுகின்றன. வன்முறை நமது பரிணாம மரபிலும் இல்லை; நமது மரபணுக்களிலும் இல்லை.

நான்காம் கூற்று

மனிதர்களுக்கு ‘வன்முறையான மூளை’ உள்ளது என்று கூறுவது அறிவியல் ரீதியாகத் தவறானது. வன்முறையாகச் செயல்படுவதற்கான நரம்பியல் அமைப்பு நம்மிடம் இருந்தாலும், உள்புற அல்லது வெளிப்புறத் தூண்டுதல்களால் அது தானாகவே செயல்படுத்தப்படுவதில்லை. உயர்நிலைப் பிரைமேட் விலங்குகளைப் போலவும் பிற விலங்குகளுக்கு மாறாகவும், நமது உயர்நிலை நரம்பியல் செயல்முறைகள் அத்தூண்டுதல்களின் பேரில் செயல்படுவதற்கு முன்பு அவற்றை வடிகட்டுகின்றன. நாம் எவ்வாறு செயல்படுகிறோம் என்பது நமக்குக் கற்பிக்கப்பட்டதும் நாம் சமூகமயமாக்கப்பட்டதும் எவ்வாறு என்பதனால் வடிவமைக்கப்படுகிறது. வன்முறையாக எதிர்வினையாற்றும்படி நம்மைக் கட்டாயப்படுத்தும் எதுவும் நமது நரம்புச் செயலியலில் இல்லை.

ஐந்தாம் கூற்று

போர் ‘உள்ளுணர்வு’ அல்லது ஏதேனும் ஓர் ஒற்றை உந்துதல் காரணமாக ஏற்படுகிறது என்று கூறுவது அறிவியல் ரீதியாகத் தவறானது. நவீன போரின் தோற்றம், சில சமயங்களில் ‘உள்ளுணர்வுகள்’ என அழைக்கப்படும் உணர்ச்சிசார் மற்றும் உந்துதல்சார் காரணிகள் முதன்மை பெற்ற நிலையிலிருந்து, அறிவுசார் காரணிகள் முதன்மை பெறும் நிலைக்கு மாறிய ஒரு பயணமாகும். நவீன போரில் கீழ்ப்படிதல், பிறரின் தூண்டுதலுக்கும் கருத்துச் செல்வாக்கிற்கும் எளிதில் உட்படுதல், இலட்சியவாதம் போன்ற தனிப்பட்ட பண்புகள்; மொழி போன்ற சமூகத் திறன்கள்; செலவைக் கணக்கிடுதல், திட்டமிடுதல், தகவலைச் செயலாக்குதல் போன்ற பகுத்தறிவு சார்ந்த செயல்முறைகள் ஆகியவை அமைப்புசார் முறையில் பயன்படுத்தப்படுகின்றன. நவீன போர்த் தொழில்நுட்பம், நேரடியாகப் போரிடுபவர்களுக்குப் பயிற்சி அளிக்கும் போதும் பொதுமக்களிடையே போருக்கான ஆதரவைத் தயாரிக்கும் போதும் வன்முறையுடன் தொடர்புடைய பண்புகளை மிகைப்படுத்தியுள்ளது. இவ்வாறு மிகைப்படுத்தப்பட்டதன் விளைவாக, அப்பண்புகள் அந்தச் செயல்முறையின் விளைவுகள் என்பதைவிட அதன் காரணங்களாகவே பல நேரங்களில் தவறாகக் கருதப்படுகின்றன.

முடிவுரை

உயிரியல் மனிதகுலத்தைப் போருக்கு கட்டாயமாக ஆட்படுத்தவில்லை என்றும், உயிரியல் சார்ந்த அவநம்பிக்கையின் கட்டுப்பாட்டிலிருந்து மனிதகுலம் விடுபட்டு, இந்தச் சர்வதேச அமைதி ஆண்டிலும் வரவிருக்கும் ஆண்டுகளிலும் தேவையான மாற்றங்களை மேற்கொள்ளும் பணிகளை நம்பிக்கையுடன் செய்ய முடியும் என்றும் நாங்கள் முடிவுக்கு வருகிறோம். இப்பணிகள் பெரும்பாலும் அமைப்புசார்ந்தவையும் கூட்டாகச் செய்யப்படுபவையும் என்றாலும், அவநம்பிக்கையும் நன்னம்பிக்கையும் முக்கிய காரணிகளாக அமையும் தனிநபர்களின் விழிப்புணர்வையும் அவை சார்ந்திருக்கின்றன. ‘போர்கள் மனிதர்களின் மனங்களில் தொடங்குகின்றன’ என்பதைப் போலவே, அமைதியும் நமது மனங்களில் தொடங்குகிறது. போரை உருவாக்கிய அதே மனித இனத்தால் அமைதியையும் உருவாக்க முடியும். பொறுப்பு நம்மில் ஒவ்வொருவரிடமும் இருக்கிறது.

செவில்லா, 16 மே 1986