පූර්විකාව
අපගේ ඒ ඒ විද්‍යාත්මක විෂය ක්ෂේත්‍රවල දෘෂ්ටිකෝණයෙන්, මානව වර්ගයාගේ ඉතාමත් අනතුරුදායක හා විනාශකාරී ක්‍රියාකාරකම් වන ප්‍රචණ්ඩත්වය සහ යුද්ධය පිළිබඳව කටයුතු කිරීම අපගේ වගකීම බව විශ්වාස කරමින්; විද්‍යාව යනු අවසාන හෝ සියල්ල ආවරණය කරන දැනුමක් විය නොහැකි මානව සංස්කෘතික නිර්මාණයක් බව පිළිගනිමින්; සෙවිල් නගරයේ බලධාරීන්ට සහ ස්පාඤ්ඤයේ යුනෙස්කෝ නියෝජිතයන්ට ඔවුන්ගේ සහයෝගය වෙනුවෙන් කෘතඥතාව පළ කරමින්; ලොව පුරා අදාළ විද්‍යාත්මක ක්ෂේත්‍රවලට අයත් පහත අත්සන් තබන විද්වතුන් වන අපි එක්රැස් වී ප්‍රචණ්ඩත්වය පිළිබඳ පහත ප්‍රකාශනයට එකඟ වී සිටිමු. එහිදී, ප්‍රචණ්ඩත්වය හා යුද්ධය සාධාරණීකරණය කිරීමට අපගේ විෂය ක්ෂේත්‍රවල ඇතැම් අය පවා භාවිත කළ, ජීව විද්‍යාත්මක සොයාගැනීම් යැයි කියනු ලබන කරුණු කිහිපයක් අපි අභියෝගයට ලක් කරමු. එවැනි යැයි කියනු ලබන සොයාගැනීම් අපගේ යුගයේ අශුභවාදී වාතාවරණයකට දායක වී ඇති බැවින්, ඒ වැරදි ප්‍රකාශයන් විවෘතව හා සලකා බලා ප්‍රතික්ෂේප කිරීම ජාත්‍යන්තර සාම වර්ෂයට සැලකිය යුතු දායකත්වයක් විය හැකි බව අපි ඉදිරිපත් කරමු.
ප්‍රචණ්ඩත්වය හා යුද්ධය සාධාරණීකරණය කිරීමට විද්‍යාත්මක න්‍යායන් සහ දත්ත අනිසි ලෙස භාවිත කිරීම අලුත් දෙයක් නොවේ; නූතන විද්‍යාවේ ආරම්භයේ සිටම එය සිදු වී ඇත. නිදසුනක් වශයෙන්, පරිණාමවාදය යුද්ධය පමණක් නොව ජන සංහාරය, යටත්විජිතවාදය සහ දුර්වලයන් මර්දනය කිරීම ද සාධාරණීකරණය කිරීමට යොදාගෙන ඇත.
අපගේ ස්ථාවරය ප්‍රස්තුත පහක ස්වරූපයෙන් ඉදිරිපත් කරමු. ප්‍රචණ්ඩත්වය හා යුද්ධය සම්බන්ධයෙන් අපගේ විෂය ක්ෂේත්‍රවල දෘෂ්ටිකෝණයෙන් ප්‍රයෝජනවත් ලෙස විමසා බැලිය හැකි තවත් ගැටලු බොහෝ ඇති බව අපි දනිමු. එහෙත් මෙහිදී අපි අවධානය යොමු කරන්නේ ඉතා වැදගත් පළමු පියවර ලෙස සලකන කරුණුවලට පමණි.
පළමු ප්‍රස්තුතය
අපගේ සත්ත්ව පූර්වජයන්ගෙන් යුද්ධ කිරීමට ඇති නැඹුරුවක් අපට උරුම වී ඇතැයි පැවසීම විද්‍යාත්මකව වැරදිය. සත්ත්ව විශේෂ බොහොමයක ගැටුම් බහුලව සිදු වුවද, ස්වභාවික පරිසරයේ ජීවත්වන සතුන් අතර එකම විශේෂයට අයත් සංවිධානාත්මක කණ්ඩායම් අතර විනාශකාරී සටන් වාර්තා වී ඇත්තේ ඉතා සුළු සිද්ධීන් කිහිපයක් පමණි; ඒ කිසිවක අවි ලෙසම නිර්මාණය කරන ලද උපකරණ භාවිත කර නැත. ආහාර සඳහා වෙනත් විශේෂවල සතුන් දඩයම් කර ආහාරයට ගැනීම, එකම විශේෂය තුළ සිදුවන ප්‍රචණ්ඩත්වයට සමාන කළ නොහැක. යුද්ධය මිනිසුන්ට විශේෂ වූ සංසිද්ධියක් වන අතර වෙනත් සතුන් අතර සිදු නොවේ.
කාලයත් සමඟ යුද්ධය මෙතරම් මූලික වශයෙන් වෙනස් වී තිබීම එය සංස්කෘතියේ නිර්මාණයක් බව පෙන්වයි. එයට ජීව විද්‍යාව සමඟ ඇති ප්‍රධාන සම්බන්ධය වන්නේ කණ්ඩායම් සම්බන්ධීකරණය, තාක්ෂණය සම්ප්‍රේෂණය සහ උපකරණ භාවිතය හැකි කරන භාෂාවයි. යුද්ධය ජීව විද්‍යාත්මකව හැකි වුවද එය අනිවාර්ය නොවේ; විවිධ කාලවල හා ස්ථානවල එහි සිදුවීම සහ ස්වභාවය වෙනස් වීමෙන් එය පැහැදිලි වේ. සියවස් ගණනාවක් යුද්ධ නොකළ සංස්කෘතීන් තිබේ; ඇතැම් කාලවල නිතර යුද්ධ කළ නමුත් වෙනත් කාලවල එසේ නොකළ සංස්කෘතීන් ද තිබේ.
දෙවන ප්‍රස්තුතය
යුද්ධය හෝ වෙනත් ඕනෑම ප්‍රචණ්ඩ හැසිරීමක් අපගේ මානව ස්වභාවය තුළ ජාන මගින් කලින්ම වැඩසටහන්ගත කර ඇතැයි පැවසීම විද්‍යාත්මකව වැරදිය. ස්නායු පද්ධතියේ ක්‍රියාකාරීත්වයේ සියලු මට්ටම්වල ජාන සම්බන්ධ වුවද, ඒවා සපයන්නේ පාරිසරික හා සමාජීය වටපිටාව සමඟ අන්තර්ක්‍රියා කිරීමෙන් පමණක් සැබෑ කරගත හැකි වර්ධන හැකියාවකි. තම අත්දැකීම්වල බලපෑමට ලක් වීමට ඇති පූර්ව ප්‍රවණතාවල පුද්ගලයන් අතර වෙනස්කම් තිබුණද, ඔවුන්ගේ ජානමය උරුමය හා හදාවඩා ගැනීමේ කොන්දේසි අතර අන්තර්ක්‍රියාව ඔවුන්ගේ පෞරුෂත්වය තීරණය කරයි. දුර්ලභ ව්‍යාධි තත්ත්වයන් හැර, ප්‍රචණ්ඩත්වයට අනිවාර්යයෙන් නැඹුරු වන පුද්ගලයන් ජාන විසින් බිහි කරන්නේ නැත. ඒවා එහි ප්‍රතිවිරුද්ධ තත්ත්වය ද තීරණය නොකරයි. අපගේ හැසිරීමේ හැකියාවන් ගොඩනැගීමට ජාන සම්බන්ධ වුවද, එහි ප්‍රතිඵලය ඒවා පමණක් විසින් නියම නොකරයි.
තෙවන ප්‍රස්තුතය
මානව පරිණාමය තුළ අනෙකුත් හැසිරීම්වලට වඩා ආක්‍රමණශීලී හැසිරීම සඳහා වැඩි තෝරාගැනීමක් සිදුවී ඇතැයි පැවසීම විද්‍යාත්මකව වැරදිය. හොඳින් අධ්‍යයනය කළ සියලු සත්ත්ව විශේෂවල, කණ්ඩායමක් තුළ තත්ත්වය ලබාගන්නේ සහයෝගයෙන් කටයුතු කිරීමේ හැකියාවෙන් සහ එම කණ්ඩායමේ ව්‍යුහයට අදාළ සමාජීය කාර්යයන් ඉටු කිරීමෙනි. ‘ප්‍රමුඛත්වය’ තුළ සමාජීය බැඳීම් සහ සම්බන්ධතා ඇතුළත් වේ; එය උසස් ශාරීරික බලයක් හිමි කරගෙන එය භාවිත කිරීමේ කාරණයක් පමණක් නොවේ, එහි ආක්‍රමණශීලී හැසිරීම් ද ඇතුළත් වුවද. සතුන් අතර ආක්‍රමණශීලී හැසිරීම සඳහා ජානමය තෝරාගැනීම කෘත්‍රිමව සිදු කළ විට, ඉතා ඉක්මනින් අතිශයින් ආක්‍රමණශීලී සතුන් බිහි වී ඇත; එයින් පෙනී යන්නේ ස්වභාවික තත්ත්වයන් යටතේ ආක්‍රමණශීලීත්වය උපරිම ලෙස තෝරාගෙන නොතිබූ බවයි. එසේ අත්හදා බැලීම් මඟින් බිහි කළ අතිශයින් ආක්‍රමණශීලී සතුන් සමාජ කණ්ඩායමකට එක් වූ විට ඔවුන් එහි සමාජ ව්‍යුහය බිඳ දමති, නැතහොත් කණ්ඩායමෙන් පලවා හරිනු ලැබේ. ප්‍රචණ්ඩත්වය අපගේ පරිණාමීය උරුමයේවත් අපගේ ජාන තුළවත් නැත.
සිව්වන ප්‍රස්තුතය
මිනිසුන්ට ‘ප්‍රචණ්ඩ මොළයක්’ ඇතැයි පැවසීම විද්‍යාත්මකව වැරදිය. ප්‍රචණ්ඩ ලෙස ක්‍රියා කිරීමට හැකි ස්නායුමය උපකරණ අප සතුව තිබුණද, අභ්‍යන්තර හෝ බාහිර උත්තේජක මඟින් එය ස්වයංක්‍රීයව සක්‍රිය නොවේ. ඉහළ ප්‍රයිමේටයන් මෙන්ම අනෙකුත් සතුන්ට වෙනස්ව, අපගේ ඉහළ ස්නායු ක්‍රියාවලීන් එවැනි උත්තේජක මත ක්‍රියා කිරීමට පෙර ඒවා පෙරහන් කරයි. අප ක්‍රියා කරන ආකාරය, අප කෙසේ හුරු කරවා සමාජගත කර ඇතිද යන්නෙන් හැඩගැසේ. ප්‍රචණ්ඩ ලෙස ප්‍රතිචාර දැක්වීමට අපට බල කරන කිසිවක් අපගේ ස්නායු කායික විද්‍යාවේ නොමැත.
පස්වන ප්‍රස්තුතය
යුද්ධය ‘සහජාශයක්’ හෝ එකම එක පෙළඹවීමක් නිසා හටගනී යැයි පැවසීම විද්‍යාත්මකව වැරදිය. නූතන යුද්ධයේ වර්ධනය යනු, ඇතැම් විට ‘සහජාශ’ ලෙස හැඳින්වෙන චිත්තවේගීය හා පෙළඹවීම් සාධක ප්‍රමුඛ වූ තත්ත්වයෙන්, ප්‍රජානන සාධක ප්‍රමුඛ වූ තත්ත්වයට ගමන් කිරීමකි. නූතන යුද්ධය තුළ කීකරුකම, යෝජනා හෝ බලපෑම්වලට පහසුවෙන් යටත් වීම සහ පරමාදර්ශවාදය වැනි පුද්ගලික ලක්ෂණ; භාෂාව වැනි සමාජීය කුසලතා; වියදම් ගණනය කිරීම, සැලසුම් කිරීම සහ තොරතුරු සැකසීම වැනි තාර්කික සලකා බැලීම් යන දේ ආයතනිකව භාවිත වේ. නූතන යුද්ධ තාක්ෂණය සැබෑ සටන්කරුවන් පුහුණු කිරීමේදී මෙන්ම සාමාන්‍ය ජනතාව තුළ යුද්ධයට සහයෝගය ගොඩනැගීමට සූදානම් කිරීමේදී ද ප්‍රචණ්ඩත්වය හා බැඳුණු ලක්ෂණ අතිශයෝක්තියට නංවා ඇත. එම අතිශයෝක්තිය හේතුවෙන් එම ලක්ෂණ, එම ක්‍රියාවලියේ ප්‍රතිවිපාක ලෙස නොව බොහෝ විට එහි හේතු ලෙස වැරදියට සලකනු ලැබේ.
නිගමනය
ජීව විද්‍යාව මනුෂ්‍යත්වය යුද්ධයට නියම නොකරන බවත්, ජීව විද්‍යාත්මක අශුභවාදයේ බැඳීම්වලින් මනුෂ්‍යත්වයට මිදී, මේ ජාත්‍යන්තර සාම වර්ෂයේ සහ ඉදිරි වසරවල අවශ්‍ය පරිවර්තනීය කාර්යයන් විශ්වාසයෙන් ඉටු කළ හැකි බවත් අපි නිගමනය කරමු. මෙම කාර්යයන් ප්‍රධාන වශයෙන් ආයතනික හා සාමූහික වුවද, අශුභවාදය සහ ශුභවාදය තීරණාත්මක සාධක වන එක් එක් සහභාගීකරුවාගේ දැනුවත්භාවය මත ද ඒවා රඳා පවතී. ‘යුද්ධ මිනිසුන්ගේ මනස තුළ ආරම්භ වනවා’ මෙන්ම සාමය ද අපගේ මනස තුළ ආරම්භ වේ. යුද්ධය නිර්මාණය කළ එම මානව වර්ගයාටම සාමය නිර්මාණය කිරීමට ද හැකියාව ඇත. වගකීම අප සෑම කෙනෙකුම සතුය.
සෙවිල්, 1986 මැයි 16